24 godziny na dobę ?

**Oczami Roxanne**

Obudziłam się następnego dnia w szpitalnym łóżku.  Koło mnie siedział Harry i patrzał na mnie.  Czekał aż się obudzę. W ręku trzymał wypis.  Uśmiechnęłam się do niego, a on odwzajemnił to tym samym.

-Jak się spało pani Styles?-zapytał uśmiechając się.

-Chcę do domu panie Styles.-powiedziałam również z uśmiechem na twarzy.  Do pokoju wszedł lekarz . Przebadał mnie jeszcze na koniec i mogłam już iść do domu. Wszystko mnie bolało.  Przez najbliższe tygodnie treningi mam z głowy. Super nawet nie wiem jaki był wynik.  Trudno.

-Chodźmy do domu żono.-śmiał się loczek.

-Harry! Przestań –szturchnęłam go. 

Wyszliśmy. Wsiadłam do auta. Ruszyliśmy.

-Harry… a czy mój dom nie jest tam?-właśnie go minęliśmy.

-Tak jest.-powiedział patrząc na drogę.

-To nie powinieneś się tam… no nie wiem zatrzymać ?-zapytałam .

-Może.-odpowiedział krótko.

-Harry znowu zaczynasz?-zapytałam zrezygnowana.

-Teraz nie pozwolę ci mieszkać sama. Na jakiś czas pobędziesz u mnie –powiedział troskliwie.

-Harry, ale nic mi nie jest. –powiedziałam .

Nic nie odpowiedział. Zatrzymaliśmy się pod jego domem. Otworzył mi drzwi i wysiadłam.  Weszliśmy do środka. 

-Czuj się jak u siebie. –powiedział.

-Harry, ale naprawdę nic mi nie jest-powiedziałam  patrząc na niego. Ten podszedł do mnie i popatrzał mi w oczy.

-Wiem, ale to taki pretekst żebyś została na noc. –szepnął po czym mnie pocałował.  Zaczęłam się śmiać.

-Ja cię kiedyś uduszę…-szepnęłam.

-Też cię kocham skarbie.-uśmiechnął się miło. 

-Ja nawet nie mam ubrań. W czym ja będę spała hm?-zapytałam go.

-Nie marudź coś się wymyśli. Jesteś głodna?-zapytał.

-Trochę.-odpowiedziałam.

-To chodź.-powiedział loczek zachęcająco. Razem poszliśmy do kuchni i zrobiliśmy naleśniki z dżemem. Potem poszliśmy pooglądać filmy .  Tak jakoś szybko zleciał ten dzień. Było już dosyć późno . Harry dał mi swoją koszulkę i poszliśmy… spać …

Rano obudziłam się obok niego. Nie spał już .

-Mam wrażenie, że ty w ogóle nie sypiasz-powiedziałam ze śmiechem.  Ten uśmiechnął się tylko i dał mi buziaka na dzień dobry.

-Mogę ci coś zaproponować?-zawahał się.

-No mów.

Harry załapał mnie za rękę i popatrzał w oczy.

-Kupmy dom i zamieszkajmy razem. –powiedział. Zaniemówiłam. Dziwnie się poczułam. Nie wiedziałam co odpowiedzieć.

-Harry, a to nie za szybko? –zapytałam zdziwiona.

-Ale przecież ja nie proponuję ci małżeństwa ani nic. Po prostu zamieszkajmy razem. –powtórzył.  Pomyślałam chwilę. W sumie dobrze było by mieć Harry’ego 24 godziny na dobę . Widzieć go codziennie.

-Dobrze-odpowiedziałam po dłuższej chwili.

Harry przytulił mnie .

-Kocham Cię wiesz?-powiedział.

-Wiem. Ja ciebie też kocham.-pocałowałam go.

__________________________________________________________________________

trochę ten rozdział taki bez sensu, ale jest :)