Wyprowadzka Leny i nieoczekiwane spotkanie .

Weszłam do domu. Na przedpokoju stały pudła. Było ich jeszcze więcej niż przed moim wyjściem. Po domu snuła się tylko Lena, pakując ostatnie
swoje drobiazgi które porozstawiane były po całym domu. Położyłam rzeczy na przedpokoju. Patrzałam tylko na to. Nie zauważyła mnie.
Nagle usłyszałam sygnał klaksonu samochodowego. Wyjżałam przez okienko. Był to Zayn. Przyjechał po Lenę. W tym momencie przyjaciółka zauważyła
mnie.
-Roxanne.-powiedziała cicho.
Odwróciłam się do niej. Łzy napływały mi do oczu, gdy patrzała na mnie. Podeszłam szybko do niej. Przytuliłyśmy się.
-Pamiętasz jak byłyśmy w Polsce. W szkole, gdy rozmawiałyśmy bodajże w szóstej klasie podstawówki jak to będzie, gdy zaczniemy własne życie.
Będziemy mieli własny dom. Własną rodzinę? Pamiętasz to?-zapytała cichym głosem.
-Tak, pamiętam.-odpowiedziałam drgającym głosem.
-Strasznie się bałyśmy jak to będzie.-dodałam.
-Właśnie. Zrozumiałam, że nie ma czego. Pamiętasz jak mówiłam, że nie chcę mieć dzieci, męża? Że chcę się skupić na karierze?-zapytała.
-Tak, pamiętam. -odpowiedziałam ponownie.
-Zmieniłam zdanie. Chcę być szczęśliwa. Wiesz o co mi chodzi.-powiedziała.
-Tak, wiem. Będę za tobą tęsknić.-powiedziałam.
-Ja za tobą też.- przytaknęła.
-Zawsze mogłam na ciebie liczyć-powiedziałyśmy równocześnie jakbyśmy się zmówiły. Jednak tak nie było.
Uśmiechnęłyśmy się.
-Łaa ! wy jesteście nawiedzone.-powiedział Zayn stojąc przy wejściu lekko opierając się o futrynę.

Oboje chwycili się za rękę i wyszli razem. Zayn wrócił się po rzeczy od Leny. Wniósł je do auta. I odjechali. Ja patrzałam oparta o drzwi
uśmiechając się co jakiś czas. Weszłam do środka. Było tak dziwnie pusto. Chodziłam po domu. Dotarłam do kuchni. Zauważyłam żółtą
samoprzylepną karteczkę przylepioną do lodówki na której pisało:
''Roxanne zapomniałam kupić mleko i płatki. Mogłabyś ? Dzięki.
-Lena'' Takich karteczek było mnóstwo każdego dnia. Zawsze któraś z nas czegoś zapomniała. Rozumiałyśmy się bez słów. Będzie mi jej brakowało...

Jestem ciekawa co by było teraz gdybyśmy nie poszły na ten koncert. Nie wiem. Nie potrafię sobie tego wyobrazić.

Weszłam do swojego pokoju. Usiadłam na pufie leżącej przy toaletce. Patrzałam w lustro. Zmieniłam się. Zmieniłam się od czasu gdy tu
przyjechałam. Spóściłam wzrok na dół i otworzyłam szufladkę. Poszperałam trochę. Zupełnie nie wiem po co. Moją uwagę przykuło zdjęcie.
Wyjęłam je. Przedstawiało ono Louis'a i mnie. Byliśmy wtuleni w siebie.

Szepnęłam cicho ''nawet nie wiesz jak mi ciebie brakuje.'' Otarłam łzę, która spływała po policzku.

Owe zdjęcie przyczepiłam do lewego dolnego roku lustra...


NASTĘPNEGO DNIA.

Pośpiesznie wstałam z łóżka. Jak co rano zrobiłam to co do mnie należało. Dziś postanowiła wybrać się na miasto i spędzić trochę czasu na
włóczeniu się po sklepach. Wzięłam torebkę i klucze. Zamknęłam drzwi i ruszyłam ku galerii.

  Pełno sklepów, a a nie wiem od którego zacząć. Nagle zauważyłam młodego chłopaka. Zdziwiłam się lekko. Wyglądem przypominał Harry'ego. Widziałam
go od tyłu więc nie byłam zupełnie pewna. Jednak utwierdziłam się w przekonaniu gdy ów chłopak się odwrócił.

-Rox!-powiedział entuzjastycznie Harry.
-Harry!-odwzajemniłam to.

Przywitaliśmy się. Dawno go nie widziałam. Zaczęła się cała gadka szmatka typu ''co u ciebie?'' i tak dalej. Ale to czego dowiedziałam się
później całkiem zwaliło mnie z nóg...
______________________________________________________________________
No więc dodaje kolejną część. Bardzo dziękuję Wam za komentarze których przybywa i mam nadzieję, że tak zostanie. :) Kolejną część dodam już niebawem. Mam taką nadzieję, a jak nie teraz to w późniejszym czasie ponieważ szykuje się szlabanik za oceny ; /
Pozdrawiam : *
PS: Camill dzięki, że jesteś ! Zawszę mogę na ciebie liczyć : )
/Roxanne.